Poprzednia

ⓘ Ulica Bartosza Głowackiego w Sanoku – ulica w dzielnicy Zatorze miasta Sanoka. Została nazwana imieniem Bartosza Głowackiego w 1913 i wyznaczona na tzw. Przeddw ..


Ulica Bartosza Głowackiego w Sanoku
                                     

ⓘ Ulica Bartosza Głowackiego w Sanoku

Ulica Bartosza Głowackiego w Sanoku – ulica w dzielnicy Zatorze miasta Sanoka.

Została nazwana imieniem Bartosza Głowackiego w 1913 i wyznaczona na tzw. Przeddworciu od stacji kolejowym Sanok Miasto skąd odbiega na północ także ustanowiona wówczas ulica Henryka Sienkiewicza w kierunku południowym do Stróż Małych. W przeszłości wzdłuż biegu późniejszej ulicy znajdowały się ogrody należące do fundacji szpitalnej; później na tym terenie powstał dwuszeregowy pas wybudowanych willi z początku XX wieku. Podczas II wojny światowej w trakcie okupacji niemieckiej ulica została przemianowana na Bergstrasse.

W początku biegu ulica stanowi most nad Potokiem Płowieckim.

Ulica Bartosza Głowackiego przynależy do rzymskokatolickiej parafii Przemienienia Pańskiego w Sanoku. Do ulicy dojeżdża linia autobusowa nr 7 MKS w Sanoku.

                                     

1. Historia, zabudowa i mieszkańcy

Ulica została utworzona w 1908 na gruncie należącym wcześniej do Stupnickiej. Leżała na terenie gminy Posada Sanocka, włączonej do miasta Sanoka w 1910 w wyniku decyzji Wydziału Krajowego we Lwowie z 1909 roku. Następnie znalazła się w miejskiej dzielnicy Zatorze.

Głównym architektem ulicy był architekt Stanisław Mazurek mieszkał w domu nr 7. W latach od 1900 do 1908 w obrębie obecnej ulicy zostało wybudowanych kilkanaście domów, w których zamieszkiwali m.in. urzędnicy miejscy. W przeszłości, głównie do końca istnienia II Rzeczypospolitej przy ulicy zamieszkiwali zwykle przedstawiciele inteligencji, profesorowie, urzędnicy z tego względu osiedle zostało określone jako kolonia urzędnicza. W czasie I wojny światowej budynki przejęli Rosjanie, a w czasie okupacji podczas II wojny światowej okupanci niemieccy.

Przy ulicy zamieszkiwali: ww. architekt Mazurek; w domu wybudowanym w 1905 pod obecnym numerem 1 rodzina Dukietów, a później rodzina Czechów w tym lekarz Edward Czech; rodzina Brzozowskich ; rodzina Zembatych w tym sędzia; Zofia Skołozdro w domu pod numerem 4; w domu pod numerem 6 lekarz dr Kazimierz Niedzielski; w domu pod obecnym numerem 8 rodzina Groblewskich ; pod numerem 10 dr Bolesław Skwarczyński; pod obecnym numerem 13 rodzina Fastnachtów ; w domu pod numerem 17 Zofia Rajchel, rodzina Wajdów w tym inż. Roman Wajda; w domu pod numerem 12 prokurator Mieczysław Hepter do 1939, rodzina Ćwiertniów w tym inż. Aleksander Ćwiertnia; w domu pod numerem 19 mieszkała pianistka i pedagog Wanda Kossakowa; w domu pod numerem 19 zamieszkiwał wraz z rodziną sędzia i radca prawny dr Bolesław Gawiński, po jego śmierci dom nabył lekarz weterynarii i oficer Wojska Polskiego por. dr Ludwik Hellebrand, a pod koniec lat 50. jego syn, aktor teatralny Zbigniew Hellebrand, sprzedał dom na rzecz rodziny Włodzimierza Marczaka, który zamieszkiwał tam do śmierci w 2016; obok domu Gawińskiego na przełomie 1912/1913 wybudował dom Kwoczyński, rodzina Edwarda Pilawskiego majstra kolejowego w Fabryce Wagonów, działającego w ruchu socjalistycznym; w domu pod obecnym numerem 27, o zwyczajowo przyjętej nazwie "koci zamek” zbudowany albo 1875-1899 albo 1910-1911 przez urzędnika Lubowieckiego po 1918 zamieszkiwał w niej z rodziną funkcjonariusz żandarmerii i policji Wilhelm Krebs, a w okresie II wojny światowej Tadeusz Wójtowicz ; Stanisław Kawski, prezes sądu Stanisław Korman, Paweł Kosina, Stanisław Jan Piątkiewicz zm. 1970; w domach pod numerami 7 i 17 rodzina Poschingerów w tym mjr Kazimierz Poschinger, w domach pod numerami 4 i 6 rodzina Teodorowiczów, z których Józef i Romualda byli farmaceutami; nauczyciele i pedagodzy: Rein profesor sanockiego gimnazjum, Artur Wojtowicz, w domu pod numerem 7 Halina Frippel, pod numerem 8 Bogdan Siekierzyński i ks. Józef Siekierzyński, pod numerem 21 ppłk Henryk Trzos do 1939, Maria Gładysz, w domu pod numerem 23 Józef Bogaczewicz, a od 1946 Józef Stachowicz, pod numerem 30 Bruno Latawiec do 1939, pod numerem 32 Zofia Rozenbajgier. Przy ulicy zamieszkiwał radca sądu krajowego Franciszek Limbach, Stefan Rapf c.k. geometra ewidencyjny, Roman Skoczyński z rodziną, w tym z synem Jerzym, rodzina drogomistrza Alfreda Lubowieckiego w tym syn Józef.

Do gminnego rejestru zabytków miasta Sanoka, opublikowanego w 2015, zostały wpisane budynki pod numerami 1, 5, 7, 8, 10, 12, 13, 16, 17, 18, 19, 20, 23, 25, 26, 27a ulicy.

Poeta Janusz Szuber zawarł odniesienia do ulicy i jej mieszkańców w swojej publikacji pt. Mojość z 2005.

Użytkownicy również szukali:

ulica bartosza głowackiego w sanoku,

...

Wielojęzycznym słowniku

Tłumaczenie